İlkokul çağlarımdan beri zihnimde önemli bir yeri işgal eden tek devlet; Devlet-i Aliyye-yi Osmanlı. Hemen her zaman tarihe doğru bir seyir yaşansa, benim nazarım yine aynı yöndedir. Hatta bir makalede, bir metinde, gazete küpüründe, “Osmanlı” kelimesinin geçmesi o mahlasın okunmasının zaruri kılınmasına dilbestedir.
İşte bu düşünceler beni tarihle bütünleşmiş mekânların seyrine / içine girilmesine aşina kılıyor. Padişah 3. Selim ve Sadrazam Nevşehirli Damad İbrahim Paşa zamanında,İstanbul’da, Kağıthane Deresinin Haliç’e doğru uzandığı düzlük eğlence yerine Lale Devri’nde Sadabad denirdi. Bu devirde, adı geçen mekânın eski güzelliğinin olduğu zanında değilsinizdir umarım! Kimilerinde, şimdiki devir imkânlarıyla Sadabad’a çıkma histerisi oluşsa karşılıksız kalacağı aşikar. Ama benim için durum farklı, “Sadabad Cafe” imdadıma yetişmekte.
Click to continue reading “Sadabad’a Çıkarken “Sadabad Cafe””